"Ik denk dat ik op dit punt in mijn leven ben gekomen waar ik niet meer wil meespelen in mijn eigen lijden," zegt Kehlani. Zoveel van de muziek van de zangeres heeft parallel gelopen aan haar eigen persoonlijke groei. Kehlani, de definitie van je hart op je tong dragen, haar eerlijke en hypnotiserende soort R&B beschrijft haar deel van liefdesverdriet en zoektochten naar liefde. Het zit allemaal in de muziek; je hoort haar door "situationships" heen werken, verraad, en zelfs degene zijn die pijn doet. Dus voor haar nieuwe album voelt ze de behoefte om een disclaimer te geven: het is deze keer anders. "Ik wist absoluut van tevoren, mensen verwachten iets giftigs, mensen verwachten iets voor de break-ups, iets dat 'fuck you' zegt, en dat allemaal. En dat heb ik gewoon niet op deze, sorry. Ik zit op een geweldige plek."
De 27-jarige heeft een lange weg afgelegd sinds we haar voor het eerst ontmoetten toen ze 16 was – deelnemend aan America's Got Talent als onderdeel van een tienerpopband genaamd Poplyfe. Haar daaropvolgende solocarrière beschreef hoe ze het in realtime uitzocht. "Man, ik zit 10 jaar na mijn eerste [solo] project en ik kan er nog steeds zijn," verbaast Kehlani zich. "En ik denk dat het komt omdat ik in elk moment eerlijk ben geweest, en mensen verbinden zich daarmee. Ik doe gewoon mijn best. En zelfs als ik het mis heb, leer ik, ik ben menselijk. Dus ik schaam me er nergens voor." Ze vertelt me dat ze op dit punt in haar reis het meest zichzelf voelt. De afgelopen twee jaar zijn openbarend geweest – "een wedergeboorte" – ingeluid door moederschap en een persoonlijke spirituele reis. Toen vorig jaar haalde Kehlani de krantenkoppen toen ze uit de kast kwam als lesbienne tijdens een Instagram Live. "Ik weet wie ik ben. Ik ben nu gelukkig," straalt ze.
De muziek voelt net zo bewust. Op haar zesde album, Blue Water Road, ontmoeten we de ervaren songwriter op haar meest ware zelf. Ze neemt ons mee op wat ze beschrijft als "een emotionele reis, een seksuele reis en een spirituele reis." Op "Altar", de eerste single van het album, eert ze op ceremoniële wijze geliefden die zijn overleden. "Shooter Interlude" wordt volledig verteld vanuit het perspectief van mensen in haar leven die onder de indruk zijn van haar roem, die gunsten, geld en erkenning eisen. En op "Wondering/Wandering", met Ambré en Thundercat, zingt ze over haar desillusie met haar oude gewoonten en het omarmen van spirituele groei. "Ik wil gewoon dat [mijn fans] mijn groei horen, niet alleen als muzikant, maar als persoon. Ik wil dat ze zien dat het mogelijk is om te groeien naar de persoon die ik nu ben zonder te verliezen wie ik überhaupt was."
Als fans denken dat dit een afwijking is, is Kehlani de eerste die toegeeft dat ze zichzelf ook verraste met dit project. Toen ze zich in de studio aan Blue Water Road in Malibu verschanste, was het oorspronkelijke plan om een deluxe versie van It Was Good Until It Wasn’t op te nemen. "Ik heb een hele grote spirituele reis doorgemaakt, een enorm wedergeboorteproces. Dus ik kwam terug bij dit opnameproces met zoiets van: 'Verdomme, ik herken de persoon die It Was Good Until It Wasn’t maakte niet eens meer. Ik ben nu op een hele andere plek.' En zo zijn we begonnen met het maken van wat uiteindelijk dit album is geworden."
Blue Water Road vangt haar gemoedstoestand en laat luisteraars bijna fysiek deel uitmaken van het creatieve proces. "Weet je, wanneer je van een stad naar een vakantiehuis gaat en het voelt alsof je eindelijk kunt uitademen? Dat was de straat waar we het album voor mij zijn begonnen", legt ze uit. "We reden elke dag vanuit de stad naar deze prachtige studio in Malibu. Elke keer dat ik de studio binnenkwam, voelde het als een klein stukje zonneschijn."
It Was Good Until It Wasn’t was door en door muziek van liefdesverdriet, maar Blue Water Road voelt als de zilveren rand. Ook qua geluid klinkt het project – executive geproduceerd door songwriter Pop Wansel – nu expansiever dan de lo-fi slaapkamer R&B van zijn voorganger. Verheven orkestrale arrangementen begeleiden Kehlani's kenmerkende zijdezachte melodieën en kwetsbare teksten. "Het is gewoon één groot gevoel," zegt de zangeres. "Er zit hart in." Er zijn deze keer ook grootserse visuals en live shows. Terwijl haar DIY artwork en "quarantaine-stijl" video's het vorige album zo openbarend maakten tijdens de lockdown – "Ik was gewoon via YouTube aan het leren, improviseren en mijn best aan het doen," lacht ze – was Kehlani enthousiast om zonder compromissen te creëren op Blue Water Road. Haar video's voor de singles "Altar" en "Little Story" voelen cinematografisch en feestelijk aan. Ze geeft toe dat het een 180 is van de krantenkoppen-grijpende, provocerende "toxic Kehlani" die dansroutines filmde in haar slaapkamer. "Het mooie van Apple Music, Spotify en al die diensten is dat je altijd naar toxic Kehlani kunt luisteren wanneer je maar wilt. Want je krijgt haar niet op dit album."
Ze is dankbaar voor de leercuvre van It Was Good Until It Wasn't, het maakte haar een meer veelzijdige artiest. Maar "het voelt gewoon goed om nu op videosets te zijn, want ik regisseer en ik heb de crew van wie ik kan leren. Ik was zo enthousiast om deze samenwerking weer aan te gaan." En ze geeft toe dat het proces van organisch en eerlijk creëren het enige is waar ze zich nu zorgen over maakt. "Viraliteit en cijfers komen nooit in mijn muzikale proces," stelt ze. "Het enige dat echt is, is het gevoel dat mensen krijgen wanneer ze je muziek horen en zeggen: 'Verdomme. Dit heeft iets voor me gedaan.' Dat is alles waar ik het voor doe." Inderdaad, Kehlani's carrière is altijd trouw gebleven aan die regel: authenticiteit verslaat het spel van de cijfers.
"Ik ben hier om iets te creëren dat een stempel drukt op mensen, en om mijn leuke leventje te kunnen onderhouden zodat ik kan blijven doen waar ik van hou," vervolgt Kehlani, "Man, succes voor mij is gezondheid en welzijn en een heel vreugdevolle familie, al mijn passies voeden, mezelf echt begrijpen, en gezonde relaties hebben op alle gebieden van mijn leven en liefde. En momenteel ben ik succesvol." Moederschap heeft zeker een grote rol gespeeld in het stroomlijnen van haar visie. Tijdens onze Zoom-call is haar tweejarige dochter Adeya nooit ver weg, en Kehlani onderbreekt verontschuldigend ons interview om de peuter te verzorgen. "Moederschap beïnvloedt elk aspect van mijn leven. Ik denk niet dat er iets is wat ik op deze aarde zou kunnen doen zonder mijn dochter in overweging te nemen."
Kehlani is tegenwoordig meer in vrede met zichzelf dan ooit, maar altijd een "work in progress", Blue Water Road is slechts een stop op haar reis. Waar het haar ook heen brengt, ze zal er op haar eigen voorwaarden zijn gekomen.
